TRAVELBOOK NOW!

Tuesday, July 20, 2010

Stage Fright or Glossophobia

Ano ba ito?

Ayon sa Wikipedia-"Stage fright or performance anxiety is the anxiety, fear, or persistent phobia which may be aroused in an individual by the requirement to perform in front of an audience, whether actually or potentially (for example, when performing before a camera). In the context of public speaking, this fear is termed glossophobia, one of the most common of phobias. Such anxiety may precede or accompany participation in any activity involving public self-presentation."

Meron ako nito. At hindi lang basta fright huh, kundi phobia.

Grabe ang kaba ko at takot kapag nasa akin na ang limelight or when I'm on the spot.

Kapag alam kong nakatutok na ang lahat ng mata at tenga ng maraming tao sa akin ay sobra na ang kabog ng aking dibdib.

Sabi nila, may pinanggalingan daw ito. Of course naman, lahat naman ng bagay may pinagmulan at hindi naman basta nagiging ganito na lang na nanginginig sa harap ng mga tao. Siyempre may pinanggalingan ito.

Ang natatandaan ko, back in my High School days, naalala ko na there's this one time na pinag-report ako sa unahan ng klase and then ay talagang pinagtawanan ako ng buong klase dahil sa mga kamalian ko sa report ko nuon. And ever since then ay nagkaruon na ako ng phobia o trauma sa pagtayo sa harapan ng maraming tao.

Isa rin siguro sa nagsilbing trigger factor sa akin para makaramdam ng kaba o hiya sa harap ng maraming tao, lalo na yung mga hindi ko kilala, ay ang naranasan kong humiliation and belittling sa akin nuong kabataan ko pa concerning my homosexuality!

Nandiyan yung mga salita na wala akong kwentang tao, nakakahiya ako sa harap ng ibang tao, yung iparamdam sa iyo na nakakahiya ka at nakapandidiri ang iyong pagkatao, na sabihin sa iyong walang tao na hahanga at pupuri sa akin kung bakla ako, na sabihin sa iyong kahiya hiya ang maging bakla, kaya heto nga, tunay na naging mahiyain ako sa pakikisama ko sa iba. Nawalan ako ng tiwala at respeto sa sarili ko bilang isang tao at bakla!Ang iukilkil sa iyong utak na you're inferior than other people dahil sa iyong kabaklaan. Hayun, Inferiority Complex nga ang lumabas!

Kapag dumarating na yung time na kailangan kong magpakilala o magsalita sa harap ng maraming tao, ay nandiyan na ang mga senyales ng phobiang ito:" fluttering or pounding heart, tremor in the hands and legs, diarrhea, facial nerve tics, dry mouth and excessive perspiration."

Grabe ito at ,minsan talagang nakakaapekto na sa iyong buong pagkatao at buhay.

Naalala ko nga minsan na inaya akong sumali ng aming youth choir sa special presentation ng isang kanta sa harap ng maraming worshipper sa aming simbahan ay todo ang panginginig at pagsikdo ng aking dibdib sa kaba considering na nasa likod na ako ng mga kagrupo ko at halos hindi na nga makita sa harapan.

Mind you ,hindi lang isang beses nangyari na hindi ko itinuloy ang pagpunta sa isang promising job o career, dahil sa kaba ko na humarap o mag-present sa harap ng maraming tao.

Naaalala ko na lumiban ako ng isang araw sa Scriptwriting Workshop Training na inisponsor ng GMA 7 para sa may mga talent magsulat dahil lang sa alam ko na may schedule sa araw na iyon na kung saan ay patatayuin kami isa isa at magrereport tungkol sa mga nagawa naming scripts bilang assignment. Bumagsak ako sa training na iyon dahil nga sa aking absent.

One time ay nag-enroll ako sa isang Call Center Training class. Hindi ako umattend sa first day of class dahil patatayuin kami sa harap for the introduction of ourselves plus do some talent show. Hayun, kinabukasan na ako umattend hoping na di na ako pagpe-performin sa harap, but pinagawa pa rin sa akin and I ended up doing the Otso Otso of Bayani Agbayani ha ha ha ha.

Minsan din na hindi ako tumuloy sa isang very promising job offer diyan sa isang Call Center sa Marikina dahil lang sa fear na patayuin ako in front of the whole class trainee and introduce ourselves in English in which I am not that fluent and confident ha ha ha ha.

Sa isang Call Center introductory speech, super ngatog at nginig ako habang iniintroduce ang aking sarili in front of the class.

At lately sa isang Call Center training pa rin, I have to sit down muna for a while because talagang nanginginig na ang buo kong katawan sa nerbyos na tila ba hihimatayin na ako anumang oras ha ha ha ha.

Grabe ano?

Minsan natatawa na lang ako sa sarili ko kapag naiisip ko kung bakit ganito ako, pero wala din akong magawa.

I try to overcome this by performing in front of other people at magkaruon ng enough confidence sa sarili ko. And lately ay nagkakaruon na rin naman ako ng improvement by mixing and socializing with different kinds of people.

Mahirap din talaga kapag lumaki ka sa isang environment na masyadong na-repressed ang iyong pagkatao at pinalaki ka na maraming kinatatakutan at pinangangambahan.

Balang araw ay dadalhin mo talaga ito hanggang sa iyong paglaki at pagtanda.

Kaya sana sa ibang taong makakabasa ng blog na ito please refrain from saying words na masyadong makakapagpababa sa pagkatao ng inyong kapwa.

Instead, speak of encouragement at mga words na makakapag-uplift at makakapag-build ng kanyang confidence sa sarili ang inyong i-impart sa kanila.

Minsan mas gusto ko na lang na maging mas mayabang at overconfident ako sa sarili ko dahil at least sila may sobrang tiwala sa sarili, samantalang ako, kulang na kulang.

Salamat na lang dahil sa tulong ng aking mga "support group" ay unti unti kong na-oovercome ang disability kong ito na masasabi kong nagpa-inutil at nagpa-imbalido sa akin upang humarap ng matapang sa buhay.

Well, sabi nga ni Robin Padilla , " huwag kang aayaw..think positive..think positive....."

Tama naman debah??!!!!

1 comment:

  1. Great comment, thank you for openly admitting your glossophobia.

    ReplyDelete